ﻣﻦ ﺁﻥﺟﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ «!
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﺳﻨﮓِ ﮔﻮﺷﻪﯼ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ !
ﻣﻦ ﺁﻥﺟﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ !
ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽﺑﺎﺭﺩ
ﺩﺳﺘﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﯿﺸﻪﻫﺎﯼ ﺧﯿﺲِ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺎ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯼ ﻣﺮﺍ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﯽ !
ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖﻫﺎﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﻮﺥِ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡِ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻏﺮﻭﺏﻫﺎﯼ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ
ﻣﻮﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽﺍﺕ ﻣﯽﺭﯾﺰﺩ، ﻧﻪ ﻧﺴﯿﻢ !
ﻟﻤﺲ ﮐﻦ ﺗﻦِ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ،
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻣﻦ ...
ﺍﯾﻦ ﮔﺮﺍﻧﯿﺖِ ﮔﺮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ !
ﻣﻦ ﺁﻥﺟﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ !
ﺯﯾﺮِ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣُﺸﺘﯽ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﭘﻮﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺟﻤﺠﻤﻪﺍﯼ
ﮐﻪ ﻟﺐﺧﻨﺪﻫﺎﯼ ﻣﺮﺍ ﺣﺘﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻤﯽﺁﻭﺭﺩ !
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺮﻭ،
ﻣﻦ ﻫﻢ ﻗﻮﻝ ﻣﯽﺩﻫﻢ
ﭘﺸﺖِ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻄﺮﯼﻫﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭِ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ ... یغماگلرویی
سلام یه سری هم به من بزن مرسی.
سلام
سیگار روشن ات را ،
در جنگل خشک و آشفتهی من انداختی
بعد؛
پرسیدی : " مزاحمتان که نشدم ؟ "
خندیدم !" نـه ! اصـلـا " ...
من بی تو شعرخواهم نوشت....
توبی من چه خواهی کرد؟
اصلا....
یادت هست که
نیستم